Bose noge, volovske zaprege i komšije stolari: Đorđe Nikolić (1928-1993) i prvi koraci u razvoju čačanske košarke

2
572

Piše: Miloš Timotijević, istoričar

Prve godine razvoja košarke u Čačku posle Drugog svetskog rata bile su odlučujuće za popularnost ovog sporta u gradu na Zapadnoj Moravi. Entuzijazam mladih ljudi i ljubav prema novoj igri možda se najbolje može videti na primeru Đorđa Nikolića (2. jun 1928 – 30. decembar 1993), igrača i u isto vreme prvog trenera Borca.

Nikolići potiču iz sela Pakovraća i slave Svetog Nikolu. Milosav Nikolić, zemljoradnik, vinogradar i trgovac vinom i rakijom, dobio je troje dece sa Stanicom Petrović iz Donje Gorevnice. Najstariji sin Milan rođen je u Gorevnici, ćerka Milena u Pakovraću, a najmlađi sin Đorđe u Čačku gde su kupili kuću.

Đorđe je osnovnu školu i Gimnaziju završio u Čačku, potom i Tehnološki fakultet u Beogradu, kao i njegov brat Milan i sestra Milena. Brat Milan igrao je fudbal u čačanskom Borcu.

Košarku je počeo da igra već 1945. godine, da bi do 1950. bio istovremeno igrač i trener Borca. Potom je prešao u novoosnovani Železničar u kome je igrao do kraja 1952. godine.

Đorđe Nikolić je jedan od osnivača „Borca”. Igrao je prvu zvaničnu košarkašku utakmicu Borca sa kragujevačkom Crvenom zastavom u Kragujevcu. Prema pojedinim sećanjima Čačani su pobedili u gostima (16:14), kao i u revanšu kod kuće (22:18). Za ekipu Borca tada su pored Đorđa Nikolića nastupali: S. Stišović, S. Novogradić, M. Pantelić, D. Azanjac, M. Stanojević, D. Nikolić, M. Nenadić, M. Nikolić, A. Todorović i A. Kerković. Košarka se volela i za nju su tadašnji igrači bili spremni da se žrtvuju. Tako je Đoko Nikolić o svom trošku završio svoj prvi trenerski tečaj u Kragujevcu već 1945. godine.

Bilo je to ne samo pionirsko, već i “herojsko“ vreme košarke u Čačku, koja je bila nepoznat sport. Mnogo toga bila je potpuna improvizacija. Kada 1946. U Čačak dolazio beogradski Metalac na Borčev fudbalski teren (tu je organizovan meč, jer nije bilo stadiona) morala je da se preveze košarkaška konstrukcija sa igrališta u Fabrici hartije. Prevoz je organizovao Đoko Nikolić na volovskim kolima svoga oca. Na isti način prenete su i košarkaške table u zgradu Gimnazije, što je bilo odlučujuće da se mlade generacije srednjoškolaca uključe u ovu igru.

Nije bilo dovoljno samo prebaciti konstrukcije, jer su najpre morale da se negde naprave. Đoko Nikolić bio je garant kod svog komšije stolara Dragana Miloševića Pevca, koji je u Čačku pravio prve table za koševe, da će se troškovi rada platiti. Ceo posao finansirali su tada malo “imućniji“ košarkaši Dragić Jovanović i Đoko Nikolić.

Košarka se zahvaljujući velikoj ljubavi tadašnjih generacija i dalje razvijala, da bi 1946. u Čačak je došao trener Veljko Ronac, kao prvi instruktor košarke koji je držao kratki kurs. Iste 1946. u Beogradu je organizovan i prvi kurs za košarkaške trenere na koga je iz Čačka otišao Đorđe Nikolić, koji je paraleno igrao i trenirao „Borac”.

Sledeće 1947. Borac učestvuje na kvalifikacijama za prvenstvo Srbije u Beogradu (pojedini su igrali i bosi na ovom takmičenju), a krajem iste godine, kada je počela zima (košarka se u to vreme igrala leti, na otvorenim terenima), Borac je u prijateljskoj utakmici organizovanoj u zgradi DIF-a u Beogradu pobedio jednu selekciju mlađih igrača Crvene zvezde (37:27), za koju su nastupali tada poznati igrači Borko Jovanović, Đoko Andrijašević, Ćurčić, Kladarin. Bio je to za Čačane veliki podstrek da još bolje treniraju, jer je Crvena zvezda bila jugoslovenski prvak.

Seniorski tim „Borca” postao je u leto 1948. prvak uže Srbije i na taj način stekao pravo da učestvuje na turniru u Zrenjaninu, kvalifikacijama za odlazak u Beograd gde se na novom turniru odlučivao prvak Narodne Republike Srbije. Tim Borca u konkurenciji jačih ekipa kao što su bili Crvena Zvezda, Metalac, Proleter, Jedinstvo nije imao šanse i na kraju su bili poslednji. Ali to je za sve igrače bilo novo i važno iskustvo, poseban doživljaj. Za Borac su tada pored igrača i trenera Đorđa Nikolića nastupali: T. Adžić, M. Čukić, M. Pantelić, D. Azanjac, D. Jovanović i Srećko i Aco Iko dinović, V. Bondarenko, S. Stišović, D. Jakovljević, A. Todorović.

Sa dolaskom Bola Denića za trenera juniora Borca 1950. menja se i ritam rada seniora. Novi trener i novi igrači zamenili su stariju generaciju sa Đorđem Nikolićem koja je otišla da igra u „Železničar” u koga prelaze i Grade i Dragić Jovanović, Miodrag Pantelić, Vide Novaković, Ljubomir Radivojević, Miloš Čukić. Vođa tog tima bio je Vide Novaković. Od sezone 1953. Đoko Nikolić nije više aktivno košarku ni za Železničar.

Posle okončanja igranja košarke Đorđe Nikolić se najpre zaposlio u Tehničkoj školi u Čačku, potom je radio u Pivari (koja je tada bila u centru garda), zatim Hemijskoj industriji “1. maj“ i na kraju “Litopapiru“, gde je bio šef laboratorije, a na kraju direktor jednog OOUR-a (pogona).

Đorđe Nikolić je oženio Milijanu Gavrilović iz Prijevora kod Čačak, koja je završila Hemijski fakultet u Beogradu. Najpre je radila na VMA u Beogradu, potom kratko na Agronomskom fakultetu u Čačku, zatim “Fabrici hartije“ i na kraju u “Litopapiru“.

Dobili su ćerku Irenu koja se bavila gimnastikom u mladosti. Udala se za Nenada Boškovića (familija iz Zablaća) sa kojim je dobila sinove Nebojšu (1978) i Miloša (1984) koji su se u mladosti bavili borilačkim sportovima. Nebojšin sin Strahinja je reprezentativac Srbije u bejzbolu, a mlađi Bogdan igra fudbal.

Đorđe Nikolić je preminuo 30. decembra 1993. godine. Sahranjen je na groblju u Čačku.

Prethodni članakSa analize stiglo 317 uzoraka iz Moravičkog okruga, samo u Milanovcu više novozaraženih nego juče
Sledeći članakTrudnica koja se jutros zapalila hitno prebačena u Klinički centar u Kragujevcu

2 KOMENTARA

  1. Dobar tekst kao i obicno na ovu temu.Hajde dragi roditelji,uputite decu na kosarku.Imamo sve uslove u gradu da ponovo ima vrhunskih igraca.Treba nam na stotine dece u svim klubovima i kategorijama…

  2. Zaključih da kad se nešto voli nema prepreka. Čak pomognu i volovska kola. I igrali bosi sa mnogo ljibavi. I bili zdravo zgodni. A sada se sve promenilo. Neka je. Ali nešto fali. Kao i u običnom životu. LJUBAV, ŽELJA. Hvala na ovom tekstu.

OSTAVITE ODGOVOR

Please enter your comment!
Please enter your name here