Pioniri čačanske košarke: Vidosav Vide Novaković, jedan od osnivača KK Železničar

0
321

Piše: Miloš Timotijević, istoričar

ČAČAK – Jedna od osobenosti Čačka je i višedecenijsko rivalstvo Borca i Železničara. Suštinski, Železničar su 1949. osnovali nekadašnji igrači Borca, ujedno i pioniri čačanske košarke: Đorđe Nikolić, Miodrag Pantelić, braća Gradimir i Dragić Jovanović i Vidosav Novaković (6. decembar 1931 – 29. novembar 2002).

Familija Vida Novakovića potiče iz Mrčajevaca, odnosno Donje Gorevnice kod Čačka i slave Đurđic. Poreklom su iz Bresnice, a starinom iz Crne Gore. Vidova prababa Dmitra (1818-1878) udata za narodnog poslanika Trifuna Novakovića (1810-1877), bila je ćerka Jakova Obrenovića (1767-1817) iz Brusnice, polubrata kneza Miloša Obrenovića.

Vidov deda Mijailo (Mihailo) Novaković (1850-1929), narodni poslanik (1897-1900) i predsednik mrčajevačke opštine (1896-1900, 1901-1902), došao je na miraz u Donju Gorevnicu iz Bresnice. Imao tri sina: Milorada, Boška i Živka, Vidovog oca. Živko je po zanimanju bio kafedžija i iz prvog braka imao je sina Grujicu, koji je diplomirao agronomiju u Budimpešti. U drugom braku dobio je sina Miodraga Uču koji je bio savezni fudbalski sudija i urednik “Dečjih novina“ u Gornjem Milanovcu, ćerku Daru koja je umrla u četvrtoj godini i najmlađe dete sina Vidosava.

Vide Novaković je osnovnu školu završio u Mrčajevcima (1942), a Gimnaziju u Čačku (1950). Studirao je prava u Beogradu. Već kao srednjoškolac počeo je da igra košarku, dobrim delom i zahvaljujući druženju sa braćom Gradimirom i Dragićem Jovanovićem. Najpre je počeo da trenira u Borcu, da bi u Železničar prešao odmah po osnivanju ovog kluba.

Vođa te prve Želove ekipe bio je upravo Vide Novaković, koga su savremenici upamtili kao ličnost sa odličnim organizacionim sposobnostima i neospornim autoritetom. Uživao je poštovanje celog tima u kome je bio igrač, kapiten i trener. Obavljao je i čak poslove sekretara kluba u kome se zadržao od 1950. do kraja 1957. godine, punih osam godina.

Bilo je to vreme potpunog amaterizma u sportu, kada je ljubav prema košarci i druženju bila osnovni pokretač za sve akcije. Vide je pored kompletne brige o košarkaškom timu Železničara bio i inicijator i organizator svih priredbi i redovnih igranki koje su održavane na Želovom igralištu, važnom mestu druženja mladih generacija.

Posle okončanja karijere u Železničaru Vidosav Novaković se vratio u matični klub Borac, u kome je od 1958. obavljao poslove sekretara i „tehničkog organizatora”. Bio je inicijator prelaska Tomislava Ćamile Đeloševića iz Železničara u Borac početkom šezdesetih. Pored angažovanja u Borcu Novaković je bio i košarkaški sudija, kasnije i delegat u okviru KSS. Bio je i osnivač je Regionalnog košarkaškog saveza u Čačku (1964).

Vide Novaković je bio igrač i funkcioner u košarci kada ti poslovi nisu donosili novac, tako da je za život zarađivao kao stalno zaposleni službenik na železnici. Živeo je i bavio se košarkom u Čačku, a stalno radno mesto bilo je u Kraljevu. Početkom sedamdesetih godina 20. veka napustio je Čačak i zaposlio se u Železnici Srbije u Beogradu. Radio je kao novinar i urednik njihovog informativnog lista „Pruga”.

Početkom osamdesetih godina XX veka ponovo menja posao i prelazi u Filmske novosti. Postaje član Udruženja filmskih i televizijskih radnika, da bi i 1983. bio jedan od osnivača osniva Trajne radne zajednice samostalnih filmskih radnika Film i Ton (skraćeno FIT), koja postaje stecište mnogih filmskih stvaralaca. Bavio se filmskom produkcijom, i dobio je mnoga priznanja u kategoriji dokumentarnog i turističkog filma. Bio je i jedan od osnivača Fonda za razvoj filmskog stvaralaštva.

U prvom braku sa Slobodankom Đinom Martić dobio je kerke Milevu i Mirjanu, u dugom braku nije imao dece.

Prema političkom opredeljenju bio je „komunista – idealista”, kako su zapamtili savremenici, i nastojao je da živi u skladu sa idealima koje je izabrao. Preminuo je na radnom mestu 29. novembra 2002. godine, na Dan Republike državni praznik socijalističke Jugoslavije, koji je te godine zvanično i ukinut. Iako je umro u Beogradu, prema sopstvenoj želji sahranjen je bez prisustva rodbine i prijatelja u porodičnoj grobnici u Donjoj Gorevnici.

Prethodni članakU Umetničkoj galeriji “Nadežda Petrović“ otvorena izložba “Milena Čubraković“
Sledeći članakBoško Obradović: Kada će istražni organi početi da se bavi nosiocima vlasti u Čačku?

OSTAVITE ODGOVOR

Please enter your comment!
Please enter your name here